Μια σημαντική εξαγωγική ευκαιρία διαμορφώνεται για το ελληνικό ελαιόλαδο στη γαλλική αγορά, όπου η κατανάλωση παραμένει ιδιαίτερα υψηλή σε σχέση με την εγχώρια παραγωγή. Παρά τη δυναμική του ελληνικού προϊόντος και την αναγνωρισμένη ποιότητά του, η παρουσία του στη Γαλλία εξακολουθεί να είναι περιορισμένη, με την Ισπανία, την Ιταλία και την Τυνησία να διατηρούν κυρίαρχη θέση.
Η γαλλική παραγωγή καλύπτει λιγότερο από το 5% των αναγκών της χώρας, γεγονός που καθιστά τις εισαγωγές απαραίτητες για την τροφοδοσία της αγοράς. Για την ελαιοκομική περίοδο 2025-2026, η παραγωγή εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί περίπου στους 5.300 τόνους, ενώ η συνολική κατανάλωση αναμένεται να αγγίξει τους 110.000 τόνους.
Η μεγάλη αυτή διαφορά μεταξύ παραγωγής και κατανάλωσης δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για τις χώρες που εξάγουν ελαιόλαδο. Για την Ελλάδα, ωστόσο, το ζητούμενο δεν περιορίζεται στην αύξηση των ποσοτήτων. Το πραγματικό στοίχημα είναι να αποκτήσει το ελληνικό ελαιόλαδο ισχυρότερη εμπορική ταυτότητα, μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα και σταθερή παρουσία στα δίκτυα διανομής.
Ισχυρή παραγωγή, περιορισμένο μερίδιο στη Γαλλία
Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες ελαιοπαραγωγικές χώρες παγκοσμίως. Την περίοδο 2024-2025 κατέλαβε την τέταρτη θέση στην παγκόσμια παραγωγή, με περίπου 250.000 τόνους ελαιολάδου. Ωστόσο, η σημαντική παραγωγική της δυναμική δεν αποτυπώνεται στον ίδιο βαθμό στις εξαγωγικές της επιδόσεις προς τη Γαλλία.
Σύμφωνα με στοιχεία του Γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων της ελληνικής πρεσβείας στο Παρίσι, το 2025 η Ελλάδα βρέθηκε στην τέταρτη θέση μεταξύ των προμηθευτών εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου της γαλλικής αγοράς.
Οι ελληνικές εξαγωγές ανήλθαν σε 1.351,6 τόνους, συνολικής αξίας 9,79 εκατ. ευρώ. Τα μεγέθη αυτά αντιστοιχούν σε μερίδιο μόλις 1,59% της εισαγόμενης ποσότητας και 2,13% της αξίας των εισαγωγών. Την ίδια στιγμή, η Ισπανία κυριαρχεί με μερίδιο 55,9% σε όγκο, ενώ ακολουθούν η Ιταλία με 21,2% και η Τυνησία με 18,2%. Οι τρεις αυτές χώρες συγκεντρώνουν συνολικά περίπου το 95% των γαλλικών εισαγωγών εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου.
Παρότι ο όγκος των ελληνικών εξαγωγών αυξήθηκε κατά 3,1% το 2025, η συνολική τους αξία παρουσίασε μείωση 22,8%, εξέλιξη που συνδέεται με την υποχώρηση της μέσης δηλωθείσας αξίας. Τα δεδομένα δείχνουν ότι η αύξηση των εξαγόμενων ποσοτήτων δεν αρκεί από μόνη της για να εξασφαλίσει μεγαλύτερα οικονομικά οφέλη. Απαιτείται μια στρατηγική που θα ενισχύσει την προστιθέμενη αξία και την ανταγωνιστική θέση του ελληνικού προϊόντος.
Η ποιότητα ως ανταγωνιστικό πλεονέκτημα
Η προσπάθεια διεκδίκησης μεγαλύτερου μεριδίου μέσω χαμηλών τιμών δεν αποτελεί την ευκολότερη επιλογή για τους Έλληνες παραγωγούς και εξαγωγείς.
Η Ισπανία διαθέτει τεράστια παραγωγική δυναμικότητα, οργανωμένα δίκτυα διανομής και δυνατότητα διάθεσης μεγάλων ποσοτήτων σε ανταγωνιστικές τιμές. Η Ιταλία έχει δημιουργήσει ισχυρές εμπορικές επωνυμίες, αξιοποιώντας τη διεθνή αναγνωρισιμότητα της γαστρονομικής της παράδοσης, ενώ η Τυνησία ενισχύει την παρουσία της με ιδιαίτερα ανταγωνιστική τιμολογιακή πολιτική.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, το ελληνικό ελαιόλαδο μπορεί να αναζητήσει τη δική του θέση μέσα από τη διαφοροποίηση.
Η ποιότητα, η αυθεντικότητα, η γεωγραφική προέλευση και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ελληνικών ποικιλιών αποτελούν στοιχεία που μπορούν να δημιουργήσουν μια ξεχωριστή ταυτότητα. Ενδεικτική είναι η μέση δηλωθείσα αξία των ελληνικών εξαγωγών εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου, η οποία το 2025 διαμορφώθηκε στα 7,24 ευρώ ανά κιλό, όταν ο αντίστοιχος μέσος όρος των γαλλικών εισαγωγών ήταν 5,39 ευρώ.
Η διαφορά αυτή δείχνει ότι το ελληνικό προϊόν τοποθετείται σε υψηλότερα επίπεδα αξίας σε σχέση με τον μέσο όρο της αγοράς, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι έχει ήδη κατακτήσει μια ισχυρή θέση στην κατηγορία των premium προϊόντων. Στα γαλλικά σημεία λιανικής πώλησης, οι τιμές των ελληνικών ελαιολάδων κινούνται κυρίως μεταξύ 14 και 24 ευρώ ανά λίτρο, επιβεβαιώνοντας ότι υπάρχει περιθώριο ανάπτυξης σε καταναλωτικές κατηγορίες που αναζητούν προϊόντα υψηλής ποιότητας.
Η ελληνική προέλευση μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη αξία
Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα για την ανάπτυξη των ελληνικών εξαγωγών είναι η ενίσχυση της επώνυμης τυποποίησης.
Η διάθεση ελαιολάδου χωρίς διακριτή εμπορική ταυτότητα περιορίζει τη δυνατότητα ανάδειξης της προέλευσής του και μειώνει τα περιθώρια δημιουργίας προστιθέμενης αξίας.
Αντίθετα, ένα επώνυμο ελληνικό ελαιόλαδο, με σαφή αναφορά στον τόπο παραγωγής, στην ποικιλία και στα ποιοτικά του χαρακτηριστικά, μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα και να διαφοροποιηθεί από τα ανταγωνιστικά προϊόντα.
Οι πιστοποιήσεις Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) και Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης (ΠΓΕ), η βιολογική παραγωγή και η δυνατότητα πλήρους ιχνηλασιμότητας αποτελούν σημαντικά εργαλεία προς αυτή την κατεύθυνση.
Η Καλαμάτα, η Σητεία και άλλες ελαιοπαραγωγικές περιοχές της Κρήτης και της υπόλοιπης Ελλάδας διαθέτουν χαρακτηριστικά που μπορούν να αξιοποιηθούν για την προβολή της ελληνικής ελαιοκομικής παράδοσης.
Παράλληλα, η ανάδειξη μονοποικιλιακών ελαιολάδων και η σύνδεσή τους με συγκεκριμένες περιοχές παραγωγής μπορούν να ενισχύσουν την εικόνα ενός αυθεντικού προϊόντος με ιδιαίτερη γευστική ταυτότητα.
Η βιολογική πιστοποίηση προσφέρει επίσης δυνατότητες διαφοροποίησης, αρκεί να συνοδεύεται από σταθερή ποιότητα, αξιόπιστη παραγωγική διαδικασία και ουσιαστική ενημέρωση του καταναλωτή.
Η μάχη για το ράφι και τα δίκτυα διανομής
Η ποιότητα ενός προϊόντος αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για την εμπορική επιτυχία, αλλά δεν αρκεί χωρίς πρόσβαση στα κατάλληλα σημεία πώλησης.
Στη Γαλλία, περίπου το 60% της κατανάλωσης ελαιολάδου πραγματοποιείται μέσω της οργανωμένης λιανικής και των καταστημάτων χαμηλού κόστους.
Οι μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ αποτελούν επομένως σημαντικό κανάλι διάθεσης, ιδιαίτερα για επιχειρήσεις που μπορούν να εξασφαλίσουν σταθερές ποσότητες, συνέπεια στις παραδόσεις και ανταγωνιστική εμπορική πολιτική.
Ωστόσο, η πρόσβαση σε αυτά τα δίκτυα συνοδεύεται από έντονο ανταγωνισμό, καθώς οι καθιερωμένοι προμηθευτές διαθέτουν ισχυρή παρουσία και μακροχρόνιες εμπορικές συνεργασίες.
Για μικρότερες ελληνικές επιχειρήσεις, ενδιαφέρουσες δυνατότητες προσφέρουν τα εξειδικευμένα καταστήματα τροφίμων, τα delicatessen, τα καταστήματα βιολογικών προϊόντων και οι διαδικτυακές πλατφόρμες πώλησης.
Σε αυτά τα κανάλια, ο καταναλωτής συχνά αναζητά κάτι περισσότερο από μια χαμηλή τιμή. Δίνει σημασία στην προέλευση, στη γεύση, στη συσκευασία, στην ποιότητα και στην ιστορία που συνοδεύει το προϊόν.
Η παρουσίαση του ελληνικού ελαιολάδου ως αναπόσπαστου στοιχείου της μεσογειακής διατροφής και της ελληνικής γαστρονομικής κουλτούρας μπορεί να αποτελέσει ένα επιπλέον πλεονέκτημα.
Ελληνικό ελαιόλαδο: Οι πέντε προτεραιότητες για την ενίσχυση των εξαγωγών
Η ουσιαστική ανάπτυξη της ελληνικής παρουσίας στη γαλλική αγορά προϋποθέτει συντονισμένη προσπάθεια και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.
Πρώτη προτεραιότητα αποτελεί η εστίαση στο εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, μια κατηγορία στην οποία η Ελλάδα διαθέτει σημαντική παραγωγική εμπειρία και ποιοτικά χαρακτηριστικά.
Εξίσου σημαντική είναι η δημιουργία ισχυρών ελληνικών εμπορικών σημάτων, ώστε το προϊόν να μην αντιμετωπίζεται απλώς ως μια ακόμη εισαγόμενη επιλογή, αλλά να αποκτήσει ξεχωριστή θέση στη συνείδηση του καταναλωτή.
Η αξιοποίηση πιστοποιήσεων, η προβολή της γεωγραφικής προέλευσης και η διασφάλιση της ιχνηλασιμότητας μπορούν να ενισχύσουν την εμπιστοσύνη και να στηρίξουν την τοποθέτηση σε υψηλότερες κατηγορίες τιμών.
Παράλληλα, απαιτείται προσεκτική επιλογή των δικτύων διανομής, με συνδυασμό παρουσίας στην οργανωμένη λιανική και ανάπτυξης συνεργασιών με εξειδικευμένα καταστήματα.
Τέλος, η τιμολογιακή πολιτική χρειάζεται να ανταποκρίνεται στην ποιότητα και στην πραγματική αξία του προϊόντος. Για διαφοροποιημένα ελληνικά ελαιόλαδα, το εύρος των 15 έως 23 ευρώ ανά λίτρο αποτελεί ένα ενδεικτικό πεδίο εμπορικής τοποθέτησης, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά και το κοινό στο οποίο απευθύνονται.
Το μεγάλο στοίχημα για το ελληνικό ελαιόλαδο
Η γαλλική αγορά διαθέτει σημαντικές δυνατότητες ανάπτυξης για το ελληνικό ελαιόλαδο, αλλά η αξιοποίησή τους δεν μπορεί να βασιστεί μόνο στην ποιότητα της πρώτης ύλης.
Η Ελλάδα καλείται να επενδύσει περισσότερο στην τυποποίηση, στην εξωστρέφεια, στην προβολή και στη δημιουργία σταθερών εμπορικών συνεργασιών.
Η κυριαρχία της Ισπανίας στη μαζική αγορά δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί, όμως υπάρχουν περιθώρια για την ενίσχυση της ελληνικής παρουσίας σε κατηγορίες όπου η ποιότητα, η αυθεντικότητα και η προέλευση έχουν ιδιαίτερη σημασία.
Η αυξανόμενη σημασία της γαστρονομικής ταυτότητας και η αναζήτηση διαφοροποιημένων προϊόντων δημιουργούν ευκαιρίες για επιχειρήσεις που μπορούν να προσφέρουν συνέπεια, αξιόπιστη ποιότητα και ξεκάθαρη εμπορική πρόταση.
Το ζητούμενο είναι το ελληνικό ελαιόλαδο να πάψει να αποτελεί μια περιορισμένη επιλογή στα γαλλικά ράφια και να εξελιχθεί σε ένα αναγνωρίσιμο προϊόν με σταθερό καταναλωτικό κοινό.
Πηγή: ot.gr
